Ludzie zaraz po ślubie mają wizję swojej fartownej rodziny. Wolimy mieć zdrowe i śliczne dzieci, kochającego męża (żonę), chcemy żyć w przyjacielskim związku, gdzie rozumiemy siebie wzajemnie i razem rozwiązujemy konflikty. Oczywiście że na początku może być niełatwo z gotówką. Część małżeństw decyduje się na mieszkanie z rodzicami- oczywiście to tylko na chwile (tak sobie myślą) – do czasu jak będziemy mogli zamieszkać tylko razem. Aspiracje są piękne i często się wykonują. I zaczyna się zamieszkiwanie z teściami. Każdy się stara, ale rzadko jest kapitalnie. Nowy dom, nowe przepisy czasem trudno się dopasować , ale wszak nie o to chodzi, to tylko na chwilkę żeby móc zamieszkać wreszcie rezultacie razem i stworzyć własny dom. Różne są okresy zamieszkiwania u rodziców czy teściów , ale to dopiero początek…Wreszcie nadszedł ten dzień kiedy wyprowadzamy się do intymnego domu, jest wspaniale i przepełnia nas szczęście. Właśnie wówczas zaczynają się nasze problemy. W progu naszego nowego życia zauważamy spore zmiany, choć jesteśmy ze sobą już kilka lat. W pragnieniu szczęścia nie pamiętamy o swoim temperamencie. Tak bardzo pochłania nas poczucie ze teraz już musi wszystko pójść dobrze, ze nie zauważamy zmian ,które nadchodzą wbrew naszej woli i uczuciom. Czas goni szybko a my dalej realizujemy swoje dążenia. Z nienacka następuje zastanowienie - dlaczego jestem sama w tej mojej wyczekiwanej i szczęśliwej rodzinie? Co wykonałam źle? Mąż mnie unika, nie ma czasu na dyskusję, nie chce być obecny w moim towarzystwie. Po miesiącach myślenia i szukania winy w sobie uświadamiamy sobie że partner ma tylko zwykły romans, ale spowodowany tym że wreszcie razem mieszkamy i niby mamy być tak uradowani. Trudne jest życie razem , trudne jest darowanie, jeszcze większe zadanie czeka na tych którzy będą próbować zapomnieć Ważne byle by nie zagubić.